Köln +49(0)221 94336530  | Düsseldorf +49(0)211 30132419

Czyny karalne związane z narkotykami oraz środkami odurzającymi

Czyny karalne związane z narkotykami oraz środkami odurzającymi

Środki odurzające (Betäubungsmittel – BTM), a prawo karne

Prawo karne dot. narkotyków i środków odurzających mieści się w szerokim obszarze praktyki prawa karnego. Prawo narkotykowe, a zwłaszcza ustawa o środkach odurzających (Betäubungsmittelgesetz BtMG) zawiera regulacje, które kwalifikują jako karalne różnego rodzaju postępowania z konsumowanymi, zakazanymi substancjami. Prawo narkotykowe określa także kiedy i w jakich okolicznościach obchodzenie się z środkami odurzającymi jest dozwolone. Potocznie środki odurzające określane są jako narkotyki (Drogen). Wykaz środków odurzających/narkotyków, które są zakazane, znajduje się przykładowo w załączniku do ustawy o środkach odurzających (BtMG).

Środki odurzające w znaczeniu ustawy są, stosownie do § 1 BtMG, wymienione w załącznikach I-III BtMG. W załącznikach tych znajdują się przykładowo dobrze większości znane konopie/haszysz/marihuana, ekstasy, opium, LSD, amfetamina, kokaina oraz heroina – nazywane potocznie narkotykami, jak również różne leki, np. morfina. Lista środków może być przez ustawodawcę w każdej chwili zmieniona lub rozszerzona. Głównym kryterium według którego tworzona jest lista,  jest między innymi ryzyko psychicznego oraz fizycznego uzależnienia, jakie niosą ze sobą odpowiednie środki.

Jak możemy popełnić przestępstwo?

Zgodnie z § 29  BtMG i następnymi możliwe są różne sytuacje poprzez które to możemy podlegać karze. Najczęściej występujący przypadek uregulowany jest w § 29 Abs. 1 Nr. 1 BtMG. Według tego paragrafu karze podlega ten, kto nielegalnie uprawia środki odurzające, produkuje je, zajmuje się ich handlem, a także ten kto bez zajmowania się handlem środkami sprowadza je, wywozi, zbywa, sprzedaje, wprowadza do obrotu w inny sposób, nabywa lub też pozyskuje w jakikolwiek inny sposób. Jako kara nałożona może zostać grzywna lub kara pozbawienia wolności do lat 5. Kiedy dana ilość oceniana jest jeszcze jako ilość znikoma, zróżnicowane jest w zależności od Bundeslandu.

Kara może być jeszcze wyższa, w sytuacji gdy np. osoba powyżej 21. roku życia, nielegalnie sprzedaje środki odurzające osobie poniżej 18. roku życia. Taki przypadek uregulowany został w § 29 a Abs. 1 Nr. 1 BtMG . Ustawa klasyfikuje taki czyn już jako przestępstwo i określa karę minimalną jednego roku pozbawienia wolności. Jeśli zostali Państwo oskarżeni o popełnienie czynu z § 29 a Abs. 1 BtMG, wyznaczony musi zostać Państwu obrońca z urzędu § 140 Abs. 1 Nr. 2 StPO.

Powróćmy do sytuacji, gdy osoba zajmuje się handlem środków odurzających w znacznych ilościach, wytwarza, posiada lub sprzedaje środki w znacznych ilościach. Wartości granicznej ilości znacznej nie należy uogólniać, gdyż oparta ona jest na ilości substancji czynnej. Przykładowo dla marihuany wartością graniczną jest 7,5g THC, w przypadku amfetaminy ilość znaczna wynosi 10g jej substancji czynnej, zaś w przypadku heroiny ta ilość to 1,5g hydrochloridu heroiny. W takich przypadkach, zgodnie z § 29 a BtMG, skazanym można zostać na karę nie krótszą niż jeden rok pozbawienia wolności. Jak widać, także tutaj zachodzą okoliczności warunkujące przestępstwo, tym samym mają Państwo prawo do obrońcy z urzędu.

,,To przecież tylko do własnego użytku, czy też do osobistych potrzeb“ – czy to jest karalne?

Istnieje błędne przekonanie, iż posiadanie środków odurzających na tzw. własny użytek generalnie nie jest karalne. Ustawodawca odwołuje się do pojęcia użytku własnego jedynie w dwóch paragrafach ustawy (§ 29 Abs. 5 BtMG oraz § 31 a BtMG). Struktura ustawy o środkach odurzających wskazuje, iż zasadniczo wszystkie sposoby obchodzenia się ze środkami odurzającymi powinny być karalne, z wyjątkiem posiadania na to pozwolenia, zgody.  Za posiadanie środków na własny użytek nie będzie się więc karanym tylko wtedy, gdy nasze postępowanie będzie zgodne z powyższą normą, tj. posiadanie zezwolenia. Umorzenie postępowania pokazuje, iż nie następuje tutaj uniwinnienie. Niniejsze oznaczałoby, iż obchodzenie się ze środkami odurzającymi na własny użytek, zostało przez ustawę uregulowane jako zachowanie dozwolone i pozytywne.

Jakie znaczenie ma § 29 Abs. 5 BtMG dla zapotrzebowania własnego?

Zgodnie z § 29 Abs. 5 BtMG sąd może odstąpic od wymierzenia kary (mimo, iż jest ona przewidziana), jeśli spełnione zostaną określone przesłanki:

1.

Popełniony czyn wypełnia znamiona czynu z § 29 Abs. 1, 2 lub 4 BtMG  (tylko te przypadki mogą być tutaj brane pod uwagę)

2.

Sprawca uprawia, produkuje, sprowadza, wywozi, nabywa, pozyskuje w jakikolwiek inny sposób środki odurzające w znikomych ilościach wyłącznie na własny użytek.

Jeśli powyższe przesłanki spełnione zostały łącznie, sąd może odstąpić od wymierzenia kary. Nie jest to jednak obowiązkowa zasada postępowania, lecz sąd w zakresie swojego uznania może wykonywać swoje uprawnienia. Pamiętać należy, iż § 29 Abs. 5 BtMG jest tzw. wymierzeniem kary, dlatego też przyporządkowuje się go do prawa materialnego. W konsekwencji , inaczej niż w przypadku umorzenia postępowania na podstawie § 153 StPO, decyzja sądu może zostać zaskarżona poprzez odwołanie. § 29 Abs. 5 BtMG nie ma zastosowania w obszarze prawa karnego wobec nieletnich.

Jakie znaczenie ma § 31 a BtMG?

§ 31 a BtMG ma na celu poprawę proceduralnych możliwości umorzenia postępowania dla prokuratów poprzez zrezygnowanie z ingerencji sądowej. To było intencją ustawodawcy podczas tworzenia tego przepisu. Zasadniczą różnicą pomiędzy § 29 Abs. 5 BtMG, a § 31 a BtMG jest, iż § 31 a BtMG jest przepisem procesowym. Oznacza to, iż decyzja prokuratury, nie podlega sądowej weryfikacji. Wyraźna jest więc tutaj kolejna decydująca ważna cecha: prokuratura decyduje w tej sytuacji o umorzeniu procesu. Sąd nie uczestniczy w wydaniu tej decyzji. Udział sądu jest przewidziany tylko w sytuacji, gdy zaskarżenie zostało już wniesione (patrz § 31 a Abs. 2 BtMG).

1.

Pierwszą przesłanką umorzenia postępowania zgodnie z § 31 a Abs. 1 BtMG, jest popełnienie czynu karalnego z § 29 Abs. 1, 2 lub 4 BtMG. Tym samym wykluczone tutaj zostały wszystkie przypadki w których możliwy czyn powiązany jest z ilością większą niż znikoma środków odurzających.

2.

Poza powyższym, wina sprawcy musi być znikoma. Znikoma wina jest, inaczej niż w § 29 Abs. 5 BtMG, konieczną przesłanką stanu faktycznego. Dlatego też musi zostać stwierdzona pozytywnie. Przy tym należy mieć na uwadze rodzaj, ilość, niebezpieczeństwo i stężenie środka odurzającego, a także motywy działania sprawcy oraz dalsze badanie okoliczności.

3.

Ponadto nie może istnieć żaden publiczny interes prawny, który uzasadniałby ściganie. Takowy nie występuję na przykład w sytuacji, gdy sprawca posiada przy sobie znikomą ilość środków odurzających w bezpośrednim otoczeniu zażywania narkotyków, w celu spożycia ich tam. W przypadku stałych konsumentów można z reguły odejść od kwestii interesu publicznego. Jednak mogą także instnieć wyjątki. Chętnie sprawdzimy dla Państwa, czy w Państwa przypadku taki wyjątek ma miejsce.

4.

Ostatnia przesłanka to fakt, iż sprawca uprawia, produkuje, sprowadza, wywozi, nabywa, pozyskuje w jakikolwiek inny sposób środki odurzające w znikomych ilościach wyłącznie na własny użytek.

,,Stworzyłem sobie mały magazyn, ale wyłącznie dla mnie. Przez to środki odurzające są tańsze.”

Faktem jest, jak już wspomniano powyżej, iż karalność w pierwszej kolejności zależna jest od ilości środków odurzających znajdujących się w Państwa posiadaniu, względnie w jakim stopniu mieli Państwo do czynienia ze środkami odurzającymi. Zależne to jest także od tego, czy jest to kwestia znikomej czy znacznej ilości środków. W praktyce często słyszy się, iż: ,,te 100g marihuany przeznaczone są tylko do użytku własnego, handlowanie lub co innego nie było planowane”. Ustawa nie czyni rozróżnienia w tym zakresie. Zależne jest to od potecjalnego zagrożenia znacznej ilości środków. Załóżmy, iż posiadają Państwo 500g dobrej jakości marihuany (wysokie stężenie THC). Posiadają Państwo taką ilość, ponieważ dzięki temu otrzymali Państwo znaczący rabat przy zakupie towaru. Nie chcą Państwo dalej zbywać tych środków odurzających, a jedynie zażywać osobiście. W tym przypadku możliwość umorzenia postępowania zgodnie z § 29 Abs. 5 BtMG lub § 31 a BtMG, mimo wszystko nie wchodzi w grę.

O ile oskarżenie zostanie wniesione, bardzo cieżko będzie wytłumaczyć , iż środki przeznaczone były wyłącznie do własnego użytku. Często takie tłumaczenie z powodów ochronnych nie jest dopuszczane przez prokuraturę, zgodnie z mottem, iż nikt nie posiada tak ogromnej ilości środków odurzających bez zamiaru handlowania nimi. Takie twierdzenie znajduje uzasadnienie także w ustawie, w której to wyraźnie określono znikomą ilość jako ilość dopuszczalną do umorzenia postępowania według BtMG (nie wpływa to jednak na inne mozliwości umorzenia zgodne z StPO).

Wszystkie powyższe kwestie mogą wydawać się dla Państwa niejasne i nie do końca zrozumiałe. Kontaktując się z nami, chętnie pomożemy Państwu rozwiać wszelkie wątpliwości związane z konkretnym już postępowaniem.

Jak można uniknąć kary? Czy istnieja jakiekolwiek przesłanki łagodzące?

Organ dochodzeniowy skupia sie przede wszystkim na zwalczaniu przestępczości środków odurzających przeciwko dealerowi, dystrybutorowi ale nie wyklucza przy tym osoby, która sama zażywa tego typu środki. W praktyce często spotykanym przypadkiem jest sytuacja w ktorej rzekomy ,,dealer“ pojawia sie ,,na celowniku“ organów śledczych i udowadniane sa mu różne przestępstwa. W ramach takiego dochodzenia, próbuje on oczywiście, jeśli tylko to możliwe uniknąć postępowania i zmniejszać wymiar własnej kary. To samo odnosi sie do osoby obserwowanej podczas zakupu środków odurzających i  tym samym ściganej także karnie.

Organy śledcze wskazują podczas przesłuchania na §31 BtMG. Zgodnie z §31 BtMG sąd może zmniejszyć karę, jeśli sprawca poprzez dobrowolne ujawnienie swojej wiedzy, istotnie przyczynił się do tego, iż ujawnione zostały inne przestępstwa. Podczas takich przesłuchań wszyscy nabywcy są regularnie, jak najdokładniej opisywani i tym samym organy zaznajamiają sie z ich osobami. Mają tu zastosowanie wszytskie metody śledcze i najnowocześniejsze technologie nadzoru. Na przykład poprzez analizę danych połączeń przeprowadzonych przez telefon komórkowy dotrzeć można do nabywców. Często też prowadzone są przez takiego uczestnika tzw. księgi długów, w których to nabywcy wymienieni są z imienia i nazwiska lub w inny możliwy do zidentyfikowania sposób, czasami nawet podane są ich numery telefonów. W takich przypadkach prowadzący dochodzenie bardzo łatwo mogą skierować na nich swoją uwagę. Taki wkład w wyjaśnienia musi nastąpić terminowo, to znaczy na podstawie tych informacji możliwe musi byc dalsze skuteczne wyjaśnienie okoliczności sprawy, niezależne od postępowania karnego we własnej sprawie.  W rzeczywistości jednak samo powodzenie rozwikłania innej sprawy nie jest przesłanką. Dla oceny przesłanek wszystko zależne jest od przekonania sądu odnośnie prawdziwości przekazanych informacji oraz czy w przekonaniu sądu dzięki tym informacjom możliwe byłoby skuteczne prowadzenie postępowania karnego (przeciwko innej osobie). Ściganie zakończone sukcesem nie jest wymagane, ponieważ często zależne jest ono od przypadkowości  a niekoniecznie od pomocy w wyjaśnieniach okoliczności sprawy.

Przy każdej kontroli kwestii karnych, należy także uwzględniać, czy w danym postępowaniu mamy do czynienia z tzw.  poważnym, cieżkim przypadkiem. Określenie mniej poważnej sprawy często przyjmowane jest, gdy biorąc pod uwage rozważania całościowe wszystkie okoliczności przemawiają za tym iż osądzany czyn odbiega od przeciętnego czynu i tym samym wina czy tez karygodnośc czynu traktowane są jako znikoma.  Jeśli zaś zostanie przyjęte, iż mamy do czynienia z mniej poważną sprawą, granice kary mogą zostać przesunięte. Przykładowo granice kary za przestępstwo z § 30 a Abs. 1 zgodnie z Abs. 2 zredukują sie do kary pozbawienia wolności od 6 miesiecy do 10 lat.

Jak widać obrona w sprawach karnych dotyczących naruszenia przepisów  BtMG jest sprawą indywidualną i sprawić może wiele problemów. Każdy przypadek jest inny i wymaga osobnej analizy oraz rozwiązania. W związku z tym przydatna,  a czasem wręcz konieczna jest profesjonalna obrona prawna. Tym samym współpraca podjęta z doświadczonym w tej dziedzinie prawnikiem, prowadzić może do korzystnego dla Państwa zakończenia.

Nasza kancelaria adwokacka BS Legal z siedzibą w Köln oraz Düsseldorfie reprezentuje na terenie całych Niemiec osoby dotkniętę powyższymi problemami. Prowadząc już wiele spraw z dziedziny prawa narkotykowego, zebraliśmy ogromne doświadczenie w tej kwestii. Tym samym wiemy jak postępować w danej sprawie, aby jej rozwiązanie lub ewentualny wyrok był dla naszych klientów najkorzystniejszy.

Podejmując współpracę z nami jesteście Państwo w dobrych rękach. Ze swojej strony zapewniamy przede wszystkim szeroką wiedzę w tym temacie, a także zaangażowanie w prowadzoną sprawę. Zapraszamy do skontaktowania się z naszą kancelarią telefonicznie lub poprzez formularz kontaktowy.